Po takich deklaracjach prawie 100-tysięczna armia Księstwa Warszawskiego stanęła u boku Napoleona Bonaparte dowodzona przez księcia Józefa Poniatowskiego i generała Jana Henryka Dąbrowskiego. Ale do walki z Rosją stanęło I Cesarstwo Francuskie, Królestwo Włoch, Królestwo Neapolu, Księstwo Warszawskie, Związek Reński, Bawaria, Saksonia, Westfalia, Austria, Konfederacja Szwajcarska, Prusy oraz Szwedzi , Irlandczycy i Chorwaci.

Wielka Armia liczyła 600 tysięcy ludzi w tym: 300 tysięcy Włochów, Francuzów i Belgów. 180 tysięcy Niemców, Polaków blisko 100 tysięcy. Jak widać Niemców było dwa razy więcej, niż Polaków.

Na Moskwę szła prawie cała zjednoczona Europa. Jeżeli w czambuł krytykuje się Bonapartego, to krytykuje się cywilizację Europejską. Na terenach Rosji zostało blisko 300 tysięcy żołnierzy Napoleońskich po działaniach wojennych, - jako jeńcy lub dezerterzy, którzy wnieśli swoje obyczaje, wiedzę i kulturę Rosjanom.

Polacy jako poddani Carscy byli wyjątkowo represjonowani, wysyłano ich na Kaukaz lub Syberię. Część wróciła po latach do Ojczyzny, wielu zmarło w niewoli i poniewierce. Dlatego mówiąc o polskich żołnierzach Napoleona mówmy o nich z szacunkiem, bo sobie na to zasłużyli!

Woytek Kopacz

Podpis pod tą ilustracją z okładki "Muchy" z 5 maja 1921 r. głosi:

"Napoleon: - Dajesz mi Virtuti Militari, Marszałku?

Piłsudski: - Tak, sire, bo gdybyś nie odrodził przez legiony polskie rycerskiego ducha w moich rodakach, to ja nie poprowadziłbym ich w latach burzy dziejowej do zwycięstwa."